Θα πει «παρακαλώ πολύ».
Αυτή την ευγενική έκφραση του «παρακαλώ» χρησιμοποιούν οι Βερολινέζοι κάθε φορά που αφήνουν στο τραπέζι σου τον αχνιστό καφέ, το κρασί, την μπίρα ή το φαγητό σου, κάθε φορά που σου προσφέρουν κάτι κι εσύ τους ευχαριστείς με ένα «άπταιστο» ή αμήχανο «Danke shon».
Ακολουθούν μια σειρά από καθημερινά πράγματα που το Βερολίνο σού προσφέρει κι εσύ «παρακαλώ πολύ» δεν έχεις παρά να τα χαρείς:

 

Grandeur theatrale
Ακόμα και αν έχει επικρατήσει για πρακτικούς λόγους (βλέπε προστασία των θαμώνων από το κρύο ρεύμα κάθε φορά που ανοιγοκλείνει μια πόρτα) και όχι για λόγους στιλ, η ύπαρξη της βαριάς -συνήθως βελούδινης- κουρτίνας ως συνέχεια της εισόδου όλων σχεδόν των εστιατορίων και καφέ δίνει ένα θεατρικό μεγαλείο σε κάθε αναχώρηση και κάθε άφιξη. Φαντάσου το: μόλις έχεις περάσει την πόρτα που κλείνει πίσω σου, κι αμέσως, σαν σε θεατρική αυλαία, ανοίγεις την ημικυκλική κουρτίνα, για να εισέλθεις θριαμβευτικά σε έναν ζεστό, πολυτελή ή εντελώς απλό χώρο. Σημασία έχει η είσοδος, η αίσθηση της αυλαίας. Περιττό να πούμε ότι την ίδια στιγμή, όσοι ήδη βρίσκονται μέσα, βλέπουν για δευτερόλεπτα την «αυλαία» να κινείται, αναρωτιούνται, αδημονούν και τελικά ανταμείβονται με... την παρουσία σου!

 

Σε 2 ρόδες
Στο Βερολίνο, το είπαμε, οι άνθρωποι ξέρουν από ισορροπία. Γι' αυτό και κατά κόρον χρησιμοποιούν πρωί-βράδυ ποδήλατο για τις μετακινήσεις τους. Το Βερολίνο είναι μια επίπεδη πόλη που ευνοεί την ποδηλασία. Επειδή όμως αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό, υπάρχουν παντού ποδηλατόδρομοι, ειδικοί φωτεινοί σηματοδότες για τους ποδηλάτες και, βεβαίως, σεβασμός των λωρίδων αυτών από άλλα οχήματα και πεζούς. Ποδήλατα βρίσκεις παντού και, αν ο καιρός το επιτρέπει, αξίζει να ζήσεις την εμπειρία της γνωριμίας της πόλης πάνω σε δυο τροχούς.

 

Η τέχνη επί κεφαλής!
Το πρώην Ανατολικό Βερολίνο -ιδίως το Mitte και το Scheunenviertel - είναι γεμάτο γκαλερί και αίθουσες τέχνης. Ο αριθμός τους είναι θεαματικός, οι θεματικές και ο καλλιτεχνικός προσανατολισμός τους, επίσης. Περπατάς και διαρκώς ανακαλύπτεις. Μέχρι που, κάποια στιγμή, θαυμάζοντας το στιλ και την εικαστική έμπνευση μιας ακόμα βιτρίνας, κοιτάζεις λίγο καλύτερα στο εσωτερικό του χώρου και συνειδητοποιείς ότι πρόκειται για... κομμωτήριο! Ναι, εδώ τα κομμωτήρια, μέσα στον γενικό εικαστικό οργασμό μοιάζουν με αίθουσες τέχνης. Και μην φανταστείς ότι μιλάμε για υπερπαραγωγές, στημένες με ακριβά υλικά. Μιλάμε για τέχνη. Την τέχνη να δημιουργείς εικαστικά «γεγονότα», με υλικό την έμπνευση, τη φαντασία και, πάνω από όλα το πνεύμα μιας πόλης ταγμένης να φτιάχνει διαρκώς την εικόνα της.

Υ.Γ. Όσο για τα κουρέματα και τα χτενίσματα καθεαυτά, κοίταξε τους βερολινέζους και αποφάσισε: αξίζει να δοκιμάσεις; Ή μήπως να το αφήσεις για το επόμενο ταξίδι στο Λονδίνο;

 

Marlene Dietrich' s Boudoir [για γυναίκες μόνο]
Θα ξαφνιαστείς. Ευχάριστα. Στα εστιατόρια, στα καφέ, σχεδόν παντού, οι γυναικείες τουαλέτες του Βερολίνου σου προσφέρουν έναν ιδιαίτερο χώρο -τραπέζι, καθρέφτη, κάθισμα- προορισμένο για καλλωπισμό: πούδρα, κραγιόν, φινίρισμα του μακιγιάζ και της κόμμωσης, όλα μπορούν να γίνουν εδώ, λίγο πριν ξαναβγείς στην αίθουσα και παραδοθείς στο παιχνίδι της γοητείας, σαν την πιο διάσημη γερμανίδα σταρ. Δεν το περίμενες από το Βερολίνο; Να λοιπόν μια ακόμη απόδειξη πως, ταξιδεύοντας, μαθαίνεις να σκέφτεσαι «out of the box».