BUENOS AIRES: T-BONE... VIVEUR!
Ζήτησα το t-bone καλοψημένο. Το τελευταίο βράδυ στο Μπουένος πρέπει να είναι τυπικά αργεντίνικο και το Cabana las Lilas πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις. Απλωθήκαμε γύρω από μια άνετη ροτόντα και μέχρι να έρθει η ώρα της αναμέτρησης με τη μοσχαρίσια, αποφασίσαμε να μη μιλάμε μεταξύ μας για να ακούμε τις γάργαρες συζητήσεις που έρχονταν από τα διπλανά τραπέζια. Ωραίος λαός! Η ευφρόσυνη διάθεσή των portenos - όπως είναι γνωστοί οι κάτοικοι της πόλης - κρύβεται πίσω από τραγουδιστούς λατινογενείς φθόγγους και κυκλώνει φέτες από μόσχους σιτευτούς.
Μια κανονική μερίδα μοσχαρίσιας μπριζόλας στην Αργεντινή ισοδυναμεί με τουλάχιστον 700 γραμμάρια. Ίσως αυτό να περιέχει μια δόση δυσκολίας τόσο στην πίστη του όσο και στην πέψη του. Όμως είναι αληθές.
Μόνο όταν ήρθε καλοψημένη μπροστά μου αντιλήφθηκα ότι έπρεπε να έχω κάνει αποχή από το φαγητό για τουλάχιστον μια μέρα αν ήθελα να την κάνω καλά.
Έκοψα ένα μικρό κομμάτι και οι πρώτες σταγόνες από αίμα άρχισαν να κυλάνε στο πιάτο. Έφαγα την πρώτη μπουκιά και έκλεισα τα μάτια. Και είδα τα καταπράσινα λιβάδια που πέρναγαν δίπλα μας στη διαδρομή αεροδρόμιο - ξενοδοχείο, την Avenida 9 de Julio, τη μεγαλύτερη λεωφόρο - όπως με παρρησία υποστηρίζουν οι ίδιοι - στον κόσμο, το χορό του Μαραντόνα πάνω στο χόρτο, τα χαμηλά διώροφα στο Palermo, το αστεροσκοπείο Galilei πάνω από μια υδάτινη επιφάνεια, τον κόσμο να λιάζεται ξαπλωμένος στα πάρκα, κρατικά έγγραφα σκισμένα σε χιλιάδες κομμάτια να πέφτουν σαν χαρτοπόλεμος από τα παράθυρα πολυώροφων κτιρίων στο κέντρο μια μέρα πριν μπει η καινούργια χρονιά και τους δρόμους κάτασπρους από τα papelitos, τον έναν στους 30 Αργεντινούς να επιδεικνύουν αυτάρεσκα φτιαγμένες μύτες, πλούσια στητά στήθη και τέλειες γνάθους, τις τσακισμένες σελίδες στο The Book of Sand του Jorge Luis Borges που θυμίζουν σε ποιο σημείο ο ύπνος υπήρξε πιο δυνατός από τις φανταστικές ιστορίες, τα εξωτικά locations και τους παράξενους καβαλιστικούς κωδικούς του εθνικού ποιητή και συγγραφέα τους, την καταναλωτική μανία και τις γεμάτες τσάντες γύρω από τον πεζόδρομο Florida, τα avant - garde stencils που χρωματίζουν παράνομα τους τοίχους μετατρέποντας την πόλη σε ένα ανοιχτό μουσείο των δρόμων, τα φτηνά ποτά σε ψιλοάθλια μπαράκια με πλαστικά λουλούδια, την εξωραϊσμένη belle e poque στη Recoleta των πλουσίων, το γειτονικό, μεταθανάτιο μάρκετινγκ της Εύας Περόν με τον πιο σεμνό τάφο σε ένα νεκροταφείο-γκαλερί, τη μονοήμερη εκδρομή στο Mercado de Frutos στο Tigre - την αποικιακού ρυθμού εξοχική συνοικία των ζεστών καλοκαιριών δίπλα στα θολά νερά του Rio Lujan -, την άδεια από κόσμο La Bambonera - το γήπεδο της Boca Junior - και τα graffiti στην πίσω πλευρά του, την πολύχρωμη τουριστική Boca κάτω από βροχή να είναι άδεια και πραγματικά γοητευτική, τις ατελείωτες βόλτες στο αναγεννημένο Puerto Madero και την εικαστική προσέγγιση που επιχειρήθηκε με τους παλιούς γερανούς να θυμίζουν το βιομηχανικό παρελθόν του, το σχεδόν "ρατσιστικό" MALBA, τους δεκάδες dog sitters, τις μοντέρνες εισόδους των αστικών πολυκατοικιών με μία Barcelona πάντα εκεί για να καθίσει κάποιος, τα μπλοκ των εργατικών κατοικιών με τα δορυφορικά πιάτα στα μπαλκόνια δίπλά από τις απλώστρες με τα ρούχα, τα δημόσια, Κυριακάτικα νοσταλγικά ταγκό του Carlos Gardel να χορεύονται με ιερότητα στο San Telmo, τα παζάρια με τις μνήμες μιας αριστοκρατίας που έπεσε υπό την πίεση της επανάστασης, τους πλούσιους και τους φτωχούς, το πρωινό με παγωμένο γάλα και alfajor (μπισκότα από άνθος αραβοσίτου), τη γλυκιά ζάλη που αρχίζεις να νιώθεις μετά το δεύτερο pisco στο υπερεκτιμημένο -κατά τα άλλα- Gran Bar Danzon, τις φυλές της νύχτας στο λαοφιλές και ξεπερασμένο Pacha, ένα παγωτό mousse de caf e cognac (helados artesanales) από το Bris, ένα κρυμμένο διαμαντάκι στην Costa Rica 4592 στο Palermo, που αντί να λιώνει το ίδιο λιώνει εσένα, τις νύχτες που έρχονταν αργότερα από ότι είχα συνηθίσει...

Άνοιξα τα μάτια και διαπίστωσα ότι στο ΒΑ υπάρχουν τα πάντα. Το ότι δεν τα βρήκα όλα δεν είναι καταληκτικό του ότι δεν υπάρχουν. Ψάξτε το!