Η άλλη πόλη. Μια μέρα αρκεί (χωρίς αυτό να σημαίνει πως αν περάσεις περισσότερες μέρες εκεί δεν έχεις τι να κάνεις) για να δεις από κοντά την πόλη που οι θρύλοι και η αλμύρα της Μεσογείου την έχουν ακόμα πιο γοητευτική. Δυόμισι ώρες (με το τρένο) μακριά από το Κάιρο βρίσκεται η Αλεξάνδρεια. Καλό είναι να φροντίσεις μια μέρα πριν να εκδώσεις εισιτήρια για πρώτη θέση αν είσαι λίγο κάπως με το θέμα καθαριότητα-πολυκοσμία-άνεση! Η πρώτη θέση δεν σημαίνει πολυτέλειες αλλά μεταφράζεται σε μια κατάσταση λίγο καλύτερη από αυτή που επικρατεί μερικά βαγόνια πιο πίσω. Σε κάθε περίπτωση συμφέρει οικονομικά και σε κάνει να πιστέψεις έστω και για όσο διαρκεί η διαδρομή πως δεν είσαι επισκέπτης. Μόλις φτάνεις στο σταθμό αρπάζεις ένα ταξί και πας κατευθείαν στη νέα Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας η οποία χτίστηκε μετά από διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό της UNESKO σε σχέδια του Νορβηγικού γραφείου Snohetta. H Bibliotheca Alexandrina χωροθετήθηκε στην άκρη της πόλης, κοντά στη θρυλούμενη θέση στην οποία στεκόταν ένα από τα εφτά θαύματα της αρχαιότητας: ο περίφημος Φάρος της πόλης. Πρόκειται για ένα μοντέρνο και εντυπωσιακό οικοδόμημα με κυλινδρικό σχήμα. Η διάμετρος της γυάλινης οροφής φτάνει τα 160 μέτρα και είναι στραμμένη προς την θάλασσα σαν ένα τεράστιο κάτοπτρο.

Το μέρος της επιφάνειας που βρίσκεται πάνω από το επίπεδο της γης έχει επενδυθεί από γκρι γρανίτη του Ασουάν πάνω στον οποίο έχουν χαραχτεί σύμβολα σε 120 διαφορετικές διαλέκτους. Μοιάζει περισσότερο με ένα ιπτάμενο δίσκο χωμένο κατά το ήμισυ σε μια τεράστια τρύπα παρά σαν χώρος γνώσης. Πληρώνοντας 10 λίρες στα εκδοτήρια εισιτηρίων που βρίσκονται εκτός της Βιβλιοθήκης μπορείτε να περάσετε αρκετές ώρες μέσα σε αυτή (Mubarak Sadat Mar girgis, www.bibalex.org).
Αμέσως μετά, με τη βοήθεια ενός ταξιτζή φτάστε μέχρι το κτίριο της όπερας. Είναι καλό σημάδι για να βρεθείτε σύντομα (ένα-δυο στενά πιο πίσω) στο σπίτι του Καβάφη. Συνήθως, ακόμα και οι ντόπιοι δεν γνωρίζουν από πρώτο χέρι που έζησε ένας ποιητής που το όνομά του μαζί με τον προσδιορισμό «Αλεξανδρινός» αποτελεί διαφήμιση για την πόλη τους.
Εκεί, στην οδό Charm El Sheik έζησε και έγραψε τις λέξεις του έρωτα. Στον πρώτο όροφο ενός κιτρινωπού νεοκλασικού η ξύλινη σκάλα που τρίζει σε μπάζει στον κόσμο του ποιητή.
Σήμερα έχει μετατραπεί σε μουσείο και οι ώρες που λειτουργεί είναι συγκεκριμένες. Γι αυτό καλό είναι να μην πάτε μετά τις 2 το μεσημέρι. Θα βρείτε τη βαριά κλειδαριά να εμποδίζει τον ήλιο «λοξά στην κάμαρα να μπαίνει».
Συνεχίστε τη βόλτα με τα πόδια. Τα Nike να είναι καλά και άνετα. Βγείτε στην Κορνίς - τον παραλιακό δρόμο- με κατεύθυνση προς το κάστρο στην άκρη της πόλης. Δεν είναι δύσκολο να προσανατολιστείς προς τη θάλασσα. Από το 332 π.Χ., ο Δεινοκράτης είχε φροντίσει να σχεδιάσει την πόλη του Αλέξανδρου με οικοδομικά τετράγωνα και κάθετες λεωφόρους που οδηγούσαν στο μπλε.
Αυτή η μεγάλη, παρα θιν αλός βόλτα, φανερώνει πως η Αλεξάνδρεια δεν υπήρξε μόνο λαμπρό κέντρο του ελληνισμού αλλά και τόπος που φιλοξένησε τη μεγαλύτερη κοινότητα Εβραίων στον κόσμο. Όλα όσα έφτιαξαν είναι εκεί.
Πλούσια στολισμένα κτίρια -με καταστροφικές χρωματικές επεμβάσεις είναι η αλήθεια- ψηλοτάβανα διαμερίσματα με θέα στη Μεσόγειο που κάποτε φιλοξενούσαν γιορτές και κοσμικά χαρτοπαίγνια, μισάνοιχτες εξώπορτες που κρύβουν μαρμαρένιες σκάλες και αυτά τα ωραία μαύρα σιδερένια ασανσέρ Schindler με το ξύλινο εσωτερικό που εξακολουθούν να ασκούν μια γοητεία παράξενη, είναι όλα στη σειρά, χρόνια τώρα. Μόνο που η χρήση τους έχει αλλάξει και τα κλειδιά πέρασαν σε άλλα χέρια. Και αυτό φαίνεται. Η νοσταλγία μαζί με τη θλίψη έρχεται στην παρέα αλλά κάντε πως δεν την βλέπετε και συνεχίστε τον βηματισμό ανάμεσα σε ανθρώπους που χαμογελάνε. Ανάμεσα σε γεράκους που πουλάνε πολύχρωμο μαλλί τις γριάς μέσα σε διάφανα πλαστικά σακουλάκια, αργόσχολους που ψαρεύουν, φιλαράκια που τα λένε περπατώντας αγκαζέ, ερωτευμένα ζευγαράκια με παγωτό χωνάκι φιστίκι στο χέρι, παιδάκια που βουτάνε στη θάλασσα, ψαράδες που ξεκουράζονται πάνω σε δεμένες πρασινοκίτρινες βάρκες, εργάτες με ψαροκασέλες στο καρότσι τους, μαυροφορεμένες με γυαλιστερά ψηλοτάκουνα και ασορτί βάψιμο στα μάτια που πάνε καρφί στο cafe Trianon για τσάι και κουβέντα.
Εκεί, σε αυτή την αυλή των θαυμάτων, με το γυάλινο κάτοπτρο της βιβλιοθήκης να στέλνει το φως του ήλιου ακόμα πιο δυνατά στην πόλη αρχίζω να καταλαβαίνω τον ενθουσιασμό του Kareem Fahim των New York Times ο οποίος ενθουσιασμένος βλέπει πως το διαμάντι της Αιγύπτου να αρχίζει να λαμποκοπάει πάλι. Έστω κι αργά.

Ύστερα από τόσο δρόμο και σκέψεις το στομάχι θέλει τα δικά του. Η καλύτερη λύση παντρεύει μπαλκόνι με θέα τις ψαρόβαρκες και Βανδή με Πάριο στα ηχεία. Ο Ελληνικός Ναυτικός Όμιλος μετράει χρόνια στο καλό φαγητό και την άψογη εξυπηρέτηση. Πολλά φρέσκα ψάρια, σε χαμηλές τιμές και εξαιρετικά ψημένα έρχονται στο τραπέζι με λαδολέμονο που θα γλείφεις και τα δάχτυλά σου. Πάρε και μεζεδάκια αλλά έχε το νου σου στην ώρα. Πρέπει να προγραμματίσεις την αναχώρησή σου για το Κάιρο αν θες να προλάβεις τη νύχτα μέσα σε μια φελούκα φορτωμένη με νέον στολίδια για να σε πάει πάνω-κάτω στο Νείλο συνοδεία αιγυπτιακών τραγουδιών που στάζουν λυγμό και παράπονο.
WHITE & BLUE (Hellenic nautical club)
Anfunhi, T. 203 4802690, Corniche