ΣΤΙΣ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΦΙΓΓΑ
Οι πυραμίδες χτίστηκαν -άγνωστο πως- στο ερημικό πιάτο της Γκίζας, στα όρια του πολιτισμού που κουβαλάει ο Νείλος ποταμός και της καυτής σιωπή της άμμου που συνεχίζει από κει και πέρα. Στέκονται σοβαρές , χιλιάδες χρόνια και συνεχίζουν την κουβέντα των πρώτων κατοίκων τους με το μέγιστο βασιλέα, τον ουρανό.
Γεμάτες μυστήριο, περικυκλώνονται από χιλιάδες τουρίστες, ενοχλητικούς ιδιοκτήτες αλόγων, ταλαιπωρημένες καμήλες που σηκώνουν στην καμπούρα τους κάθε πικραμένο, αδιάφορους μικροπωλητές, ακόμα και αστυνομικούς που αντί να επιβάλουν την τάξη, ποζάρουν προκειμένου να τσεπώσουν λίγες Πιάστρες. Όλος αυτός ο θίασος ανεβάζει το εργάκι του εδώ και χρόνια αφαιρώντας μεγάλο μέρος από την πνευματικότητα του γιγαντιαίου βασιλικού νεκροταφείου.
Κατά τα άλλα, οι πυραμίδες δεν είναι προσβάσιμες για όλους. Ανοίγουν κάθε φορά οι δύο προκειμένου να εκτελούνται έργα συντήρησης στην τρίτη. Δύο φορές την ημέρα, μόνο 300 άτομα μπορούν να μπουν στο εσωτερικό τους και χρειάζεται επιπλέον εισιτήριο από αυτό που έχετε πληρώσει για την είσοδο σας στον αρχαιολογικό χώρο.
Αν δεν επιθυμείτε να μπείτε μέσα σε μια πυραμίδα, αρκεί μια βόλτα γύρω από αυτές για να νιώσετε την ενέργειά τους. 
Από το 2520 π.Χ. κολλητή παρέα με τις Πυραμίδες κάνει η περίφημη Σφίγγα.
Η Σφίγγα κατασκευάστηκε την εποχή του Χεφρήνα και μάλλον έχει τα χαρακτηριστικά του. Στα Αιγυπτιακά το όνομά της σημαίνει Πατέρας του τρόμου (Άμπου αλ -Χολ) και έχασε τη μάχη από το όνομα που της έδωσαν οι Αρχαίοι Έλληνες που όταν την πρωτοαντίκρυσαν τους θύμισε το φτερωτό ανθρωπόμορφο τέρας, το Trivial των αρχαίων χρόνων, που έκανε ερωτήσεις ζητώντας μόνο σωστές απαντήσεις. Με μήκος 54 μέτρα και ύψος 20 είναι στραμμένη προς το Νείλο και είναι το πρώτο μνημείο που αντικρίζει ο επισκέπτης, καθώς πλησιάζει από την πλευρά του ποταμού. Οι Έλληνες, οι Σύριοι και οι Άραβες αντιμετώπιζαν τη Σφίγγα της Γκίζας με διαφορετικό τρόπο από τους Αιγυπτίους.
Στο πέρασμα των αιώνων το άγαλμα υπήρξε αντικείμενο λατρείας και μίσους. Γύρω στο 1400 π.Χ.,
η Σφίγγα αρχίζει να συγκεντρώνει τους πρώτους προσκυνητές από κάθε σημείο του πλανήτη. Αναπάντητο παραμένει το ερώτημα ποιος κατέστρεψε τη μύτη του αγάλματος. Ίσως οι εικονοκλάστες, μια αίρεση που δημιουργήθηκε το 700 και ήταν αντίθετη στη λατρεία των εικόνων, ή κάποιος εμίρης ή ακόμα και οι Μαμελούκοι, το 14ο αιώνα. Πάντως σίγουρα δεν ήταν ο Ναπολέων, τον οποίο είχαν κατηγορήσει στο παρελθόν. 

Υπάρχουν δύο τρόποι για να πλησιάσετε το μοναδικό υπάρχον από τα εφτά θαύματα του αρχαίου κόσμου: Είτε από τον φιδίσιο δρόμο που περνά μπροστά από το θρυλικό ξενοδοχείο Mena House Oberoi*, είτε από την κάτω πλευρά, αυτή που σας οδηγεί ακριβώς στα πόδια της μυστηριώδους Σφίγγας. Εκεί θα βρείτε και το εκδοτήριο εισιτηρίων. Θα πληρώσετε 50 Αιγυπτιακές λίρες για την είσοδο στο χώρο, άλλες 50 για να μπείτε στις Πυραμίδες και 100 επιπλέον για να πάρετε άδεια φωτογράφησης μέσα σε αυτές.
Εξετάστε τη δυνατότητα να πάτε με ταξί όλη τη διαδρομή ως εκεί ή να πάρετε το λεωφορείο Νο355 και 357 (2 λίρες) που ξεκινά από την Ηλιούπολη και περνά την κεντρική πλατεία Μidan Tahrir. Για να αποφύγετε λίγη από την ανυπόφορη κίνηση στο κέντρο πάρτε το μετρό για να κατεβείτε στο σταθμό της Γκίζας (1 λίρα) και από κει συνεχίστε με ταξί (γύρω στις 10 λίρες). Τα απογεύματα, όταν ο ήλιος έχει κάνει τη δουλειά του, οι πυραμίδες και η Σφίγγα φωτίζονται με τεχνητό φωτισμό για ένα ωριαίο μουσικό σόου σε διαφορετική γλώσσα κάθε φορά. Δεν προτείνεται για πολλούς λόγους.

*Το 1896, τότε που οι Πυραμίδες ήταν μακριά από την πόλη, χτίστηκε δίπλα τους το Mena House, μια λόντζα για τους Αιγυπτίους και Ευρωπαίους βασιλείς. Ήταν το τελευταίο grandee ξενοδοχείο του παλαιού Καΐρου και βρίσκεται ελάχιστα μέτρα μακριά από την πυραμίδα του Χεφρήνα. Σήμερα το ξενοδοχείο λειτουργεί κάτω από τη διεύθυνση της πολυτελούς υπογραφής Oberoi.
Μια καλή ευκαιρία να νιώσετε λίγη από την γοητεία του είναι αμέσως μετά από τη βόλτα σας στις Πυραμίδες έρθετε εδώ. Στο λόμπι υπάρχει ένα μικρό καφέ όπου όλα είναι καλυμμένα με φύλλα χρυσού. Μοιάζει περισσότερο να βρίσκεσαι σε πολυτελές ινδικό παλάτι του Ραζαστάν πάρα σε ισλαμικό περιβάλλον. Αυτό όμως αλλάζει αμέσως μόλις καθίσεις. Γιατί από τη μία θα νομίζεις πως μπορείς να αγγίξεις τον τεράστιο ταφικό κώνο που στέκεται δίπλα σου και από την άλλη στο ποτήρι θα σε περιμένει ολόδροσος χυμός ιβίσκου (Karkady). Ένα παραδοσιακό αιγυπτιακό ποτό που θυμίζει πολύ τη βυσσινάδα. Σκουπίστε τον ιδρώτα σας και βάλτε κι άλλα παγάκια.

ΣΤΟ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
Με ηλικία που ξεπερνά τα 100 χρόνια, το Αιγυπτιακό Μουσείο είναι σίγουρα ένα από τα πιο σημαντικά αρχαιολογικά μουσεία στον κόσμο. Δυστυχώς ο χρόνος και οι ανάγκες το έχουν ξεπεράσει με αποτέλεσμα τα εκθέματα να βρίσκονται στριμωγμένα, χωρίς επεξηγηματικές αναφορές, κατάλληλη τοποθέτηση και φωτισμό. Η εικόνα δεν ταιριάζει στη λάμψη των Φαραώ αλλά τώρα, με την ανέγερση του νέου μουσείου (ThegrandEgyptianmuseum) -το οποίο έχει χωροθετηθεί 2 χιλιόμετρα βόρεια των Πυραμίδων- η ψυχή τους θα αναπαυθεί μέσα σε ένα ultra μοντέρνο κέλυφος από εμφανές μπετόν, γρανίτη και γυαλί!
Για την είσοδο σας στο νεοκλασικό κτίριο που βρίσκεται στην πλατεία Τahrir, θα πληρώσετε 50 λίρες. Για την αίθουσα Τουταγχαμών δεν υπάρχει πια εισιτήριο αλλά για να δείτε εκ του σύνεγγυς τις βασιλικές μούμιες θα δώσετε 100 ακόμα λίρες στο εκδοτήριο που βρίσκεται μέσα στο μουσείο και λίγο πριν την αντίστοιχη αίθουσα. Φρόνιμο είναι να πάτε νωρίς το πρωί για να περάσετε από όλους τους ελέγχους και να αποφύγετε τις ουρές κάτω από τον ήλιο. Μην ξεχνάτε πως απαγορεύεται η φωτογράφηση μέσα στο μουσείο.
http://www.gem.gov.eg/main.htm

ΣΤΟ KAHN AL KHALILI
Αν έχεις χαθεί στα δαιδαλώδη σουκ του Μαρακές, στα στενά της Μεδίνας στην Φεζ, στο σκεπαστό παζάρι της Κωνσταντινούπολης, στα παλαιοπωλεία του Σαν Τέλμο στο Μπουένος Άιρες, ακόμα και στα Κυριακάτικα παζάρια του Κέηπ Τάουν, τότε θα συνειδητοποιήσεις πως το Αλ Χαλίλι έχει θρέψει τη φήμη του με τραγούδια και υπερβολικές φήμες. Στην πραγματικότητα φαίνεται πως το εμπόριο πολλαπλών αντιγράφων έχει αλλοιώσει την αρχική του μορφή. Σπανίζουν τα μαγαζιά που κρύβουν τη χαρά της ανακάλυψης και της αυθεντικής ιστορίας της πόλης. Χρειάζεται χρόνος, υπομονή και αντοχή για να εντοπίσεις κάτι που πραγματικά αξίζει. Επιπλέον, πέρα από τα πρώτα στενά του παζαριού- που αναγκαστικά η καθαριότητα επιβάλλεται λόγω βιτρίνας- λίγο πιο μέσα χωματόδρομοι και ξεχειλισμένοι υπόνομοι, σκουπίδια και καλοζωισμένες μύγες, ζορίζουν την κατάσταση. Ακόμα και έτσι, το Αλ Χαλίλι, αποτελεί ένα από τα κυριότερα εμπορικά κύτταρα του Καΐρου που μεγάλωσε από τους ίδιους τους κατοίκους και όχι από τους τουρίστες των γκρουπ που το κατακλύζουν τα τελευταία χρόνια. Και μια αλήθεια: εδώ περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, η τέχνη του εμπορίου ασκείται με τέτοια μαεστρία από τους ανθρώπους που έχουν περάσει μια ζωή πίσω από τους πάγκους που σπάνια κάποιος θα φύγει χωρίς να κρατά κάτι στο χέρι.
Ακόμα και αν πιστεύει πως έκανε το καλύτερο deal, πάλι το μαγαζί κερδισμένο θα ΄ναι.
Και τρεις πόρτες που αξίζει να περάσετε:

EL FISHAWI
Δεν είναι δύσκολο να εντοπίσεις αυτό το παμπάλαιο αλλά γνήσιο αιγυπτιακό καφενείο (ahwa) λίγο αφού μπεις στο παζάρι. Πρόκειται για μια ευχάριστη έκπληξη που μοσχοβολάει τσάι μέντας. Καθίστε στους καναπέδες που βρίσκονται έξω από το καφενείο και χαλαρώστε από τους ρυθμούς χαζεύοντας τον κόσμο να περνά. Εσωτερικά κυριαρχούν οι καπνισμένοι ξυλόγλυπτοι καθρέφτες, παλιές φωτογραφίες και οι ισπανικές αψίδες από πολύχρωμο μάρμαρο. Είναι προτιμότερο να το επισκεφτείτε νωρίς το πρωί, τότε που οι ντόπιοι το προτιμούν για το ναργιλέ και το καφεδάκι τους. Το επιπλέον της περίπτωσης είναι πως θα το βρείτε ανοιχτό 24 το 24ωρο!
Πολύ κοντά στην πλατεία Hussein, στα πρώτα στενά του Al Khalili

MOHAMED BAKR
Εδώ κρατιέται ζεστός ένας μικρός όρκος διατήρησης μιας παράδοσης που κρατάει χρόνια. Οικογενειακή υπόθεση, η χειροποίητη αραβική καλλιγραφία. Κόντρα στη μαζική παραγωγή, αυτή αποτυπώνεται με σεβασμό πάνω σε υφάσματα, μαξιλάρια και χαλιά. Εδώ τα φτηνά παζάρια δεν περνάνε και καλό είναι να αγοράσετε κάτι που δεν θα δείτε σε φολκλόρ τουριστικούς οδηγούς.
Khan El Khalili, T. 202 5840 815

MAHER COPPER                                                                        
Αφού το βρείτε και ανεβείτε τη σκάλα (βρίσκεται στον πρώτο όροφο μαζί με αρκετά ακόμα παλιατζίδικα) θα περάστε σε άλλη εποχή. Αρχίστε το ψάξιμο και τα παζάρια και θα φύγετε με ωραίους καθρέφτες και κάτι μυστήριες, σκουριασμένες  μεταλλικές συνθέσεις με γράμματα και σχήματα που χρησιμοποιούσαν παλαιότερα σε τυπογραφικές συνθέσεις.
Ιδανικό για γραφίστες και memorabilia addicts.
5 Rabeh el Selhidar, T. 25922639, Khan El Khalili

ΣΤΟ ΚΟΠΤΙΚΟ ΚΑΪΡΟ
Από τις παλαιότερες και πιο όμορφες γειτονιές, το Κάιρο των Κοπτών είναι κέντρο της Αιγυπτιακής χριστιανικής κοινότητας. Πολύ μικρό σε έκταση και προφυλαγμένο από τείχη που κρατούν μακριά τη φασαρία και τους παράξενους, φιλοξενεί 5 εκκλησίες. Ανάμεσά τους η ελληνική εκκλησία του Αγίου Γεώργιου, η μοναδική στρογγυλή εκκλησία στην πόλη, και η εκκλησία των Κοπτών (Hanging church) που είναι χτισμένη, σαν να κρέμεται πάνω σε μια ρωμαϊκή πύλη. Στο εσωτερικό της δεσπόζει το ξύλινο ταβάνι από κέδρο. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι εικόνες στις οποίες οι χριστιανικές μορφές έχουν αποδοθεί με αιγυπτιακή τεχνοτροπία.
Ανάμεσα σε Άγιο Γεώργιο και Suspended Church υπάρχει το Κοπτικό Μουσείο. Από το 1908 στεγάζει την ιστορία του κοπτικού Καΐρου και φιλοξενεί τα απομεινάρια της αρχαίας Βαβυλωνίας, δύο Ρωμαϊκούς πύργους και τμήμα του αρχαίου τείχους. Στο ιστορικό αυτό κομμάτι της πόλης μπορείτε να φτάσετε πανεύκολα με το μετρό (στάση Mar Girgis).

ΣΤΟ EL AZHAR PARK
Απρόσμενη ηρεμία δίπλα στο εκκωφαντικό παζάρι. Τα τελευταία χρόνια, δίπλα στην Ακρόπολη και απέναντι από το Αλ Χαλίλι φτιάχτηκε αθόρυβα ένα ανδαλουσιανής αισθητικής πάρκο, ένας ιστορικός αντικατοπτρισμός, που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις πως υπάρχει.
Τρεχούμενα δροσερά νερά, βασιλικά φοινικόδεντρα ρίχνουν σκιά πάνω στο τρυφερό γρασίδι (το οποίο βάσει κανονισμού απαγορεύεται να πατήσετε αλλά σε αυτό δεν υπακούει κανένας) και τεχνητοί καταρράκτες ισοπεδώνουν την ένταση της πόλης. Πρόκειται για θαυμάσιο δείγμα διαχείρισης ενός μεγάλου τμήματος του αστικού τοπίου μιας πόλης που αναπτύχθηκε σε επίπεδα μέσα σε χιλιάδες χρόνια. Και αυτό θα το αντιληφθείτε αμέσως από το μπαλκόνι του Citadel Alain de Notre. Από το σκεπαστό αίθριο του εστιατορίου που στέκει στην κορυφή του πάρκου (σχεδιάστηκε από τον Rami El Dahan συνδυάζοντας το μεσαιωνικό Κάιρο με αψίδες και θόλους από τούβλα) θα δείτε τον ορίζοντα της πόλης να σκίζεται από αμέτρητους μιναρέδες.
Λίγο πιο κάτω, στην άλλη άκρη του πάρκου υπάρχει το Lake cafe. Μέσα σε μια λίμνη, με το νερό να μουρμουρίζει ολόγυρα, ο Γάλλος αρχιτέκτονας  Serge Santelli έστησε ένα casual cafe με μικρά γεωμετρικά περίπτερα (Shawermacorner) από ξύλο που στέκονται πάνω σε ομοιόμορφα πέτρινα υπόβαθρα. Η εικόνα βγάζει ένα ζεν που ταιριάζει περισσότερο σε Ασιατική παρά σε αφρικανική χώρα. Παρόλα αυτά μην φύγετε από εδώ χωρίς να πιείτε ένα σάχλεμπ (κρεμώδες μείγμα από αραούτι και κανέλλα) ή ένα κλασικό καφέ (κάχουα)* και σίγουρα όχι πριν ρίξετε λίγα ψίχουλα στα ψάρια της λίμνης.

*Πώς να «πείτε» τον καφέ στα αραβικά: Σάντα (σκέτος), μαζμπούτ (μέτριος), ζιάντζ (γλυκός).
Είσοδος 10 Αιγυπτιακές λίρες, Τ. 5109151