Βαθιά, πίσω στο 1948, το χρώμα του δέρματος ήταν ικανή απόδειξη για να διαχωρίζει το καλό από το κακό. Μια λέξη με Ολλανδικές ρίζες φύτρωσε ανάμεσα στους Νοτιοαφρικάνους και σήκωσε τοίχους για να χωρίσει τους μαύρους από τους λευκούς, τους καλούς από τους κακούς, τους αφέντες από τους εργάτες. Το απαρτχάιντ ήταν μια καθώς πρέπει μετάφραση της κουκούλας στο κεφάλι. Αυτόματα ο διαχωρισμός επιδείνωσε τις σχέσεις των ανθρώπων, γέννησε γειτονιές γκέτο, έριξε στη φυλακή έγχρωμους επαναστάτες και κατέβασε το σύννεφο που παραδοσιακά σκεπάζει το Table Mountain  ακόμα  πιο χαμηλά, σχεδόν πάνω από τα κεφάλια τους. Βασανιστήρια, λογοκρισία, πολιτικές απαγορεύσεις.

Ο θεσμοθετημένος ρατσισμός άρχισε να αποσυντίθεται τη δεκαετία του 90. Ο Νέλσον Μαντέλα (το 1993 του απονεμήθηκε το νόμπελ ειρήνης εξ ημισείας με τον De Klerk), ηγετική μορφή στον αγώνα κατά του απαρτχάιντ, αποχαιρέτησε το κελί του στις φυλακές του Ruben Island και έμειναν οι γραμμένοι τοίχοι να θυμίζουν τη λευκή υπεροψία.  Σήμερα η ιστορία έχει μετατραπεί για άλλους σε ατραξιόν και για άλλους σε περιληπτικό μάθημα ιστορίας. Στην προκυμαία Victoria & Albert Waterfront (σκέτο Waterfront για τους ντόπιους), το θαλάσσιο μέτωπο που έχει αλλάξει τελείως τον οικιστικό σκελετό του Cape Town*, μπροστά από την Πύλη Μαντέλα δένει το Sea Princess, το πλοιαράκι- που αν βρεις εισιτήριο- θα σε περάσει απέναντι