Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ

Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ
Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό

Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο

Το Μονόγραμμα
Οδυσσέας Ελύτης / 1971

Μετράς τρεις τουλάχιστον λόγους που μπορούν να σε κάνουν να αγαπήσεις μια και καλή αυτό το νησί. Ο πρώτος είναι οι χαμογελαστοί Λεριοί που μιλούν σχεδόν τραγουδιστά, ο δεύτερος έχει να κάνει με τη γλυκιά ραστώνη του εναλλακτικού life style που θα σε πάρει από τον ώμο αμέσως μόλις πατήσεις το πόδι σου εδώ και τέλος, κάτι εξαιρετικά σπάνιο για ελληνικό νησί, η πολυπρόσωπη αρχιτεκτονική του ταυτότητα. Αιώνες τώρα, κατακτητές, επισκέπτες, φίλοι και εχθροί έχτισαν ένα οικιστικό πανόραμα με μοναδικά δομικά και μορφολογικά χαρακτηριστικά σε ολόκληρο τον κόσμο (Λακκί).