Δύο Λισκάρια: Αμέσως μετά τα Άλιντα. Μάλλον η παραλία ονομάστηκε έτσι από τα δύο λιθάρια-βράχους που βρίσκονται στην αρχή της. Μικρή σε μήκος, προσελκύει την young n’ restless γενιά του νησιού. Υπάρχουν ομπρέλες και ξαπλώστρες που μοιράζονται με τον πιο δημοκρατικό τρόπο: όποιος προλάβει! Ο Ζέφυρος, μπαράκι με καλή μουσική, σερβίρει και στην παραλία νοστιμότατα σάντουιτς με κοτοσαλάτα ή τόνο, γιαούρτι με φρούτα, δροσερές σαλάτες και τον ωραιότερο φρέντο στη Λέρο. Όταν οι ρυθμοί πέφτουν, αργά το απόγευμα, πιατέλες με δροσερό καρπούζι σκάνε στην παραλία και ενώνουν τους πάντες σε μια παρέα. Υπάρχει και συνέχεια: Στο τέλος του δρόμου, ανηφορίζοντας προς την κορυφή του ορεινού όγκου, υπάρχει μονοπάτι που ορίζεται από σημάδια το οποίο μετά από ώρα οδηγεί σε μια ανέγγιχτη παραλία, στον Κρυφό. Εφοδιαστείτε με νερό, καπέλο και φυσικά, ανθεκτικά παπούτσια για τη βραχώδη περιπέτεια.

Τα Κόκκινα: Στο δρόμο (πάνω από το λιμάνι στο Λακκί) για τα παλαιά σφαγεία. Παλαιότερα υπήρξε η αγαπημένη των ροβινσόνων. Ήθελες ώρα για να φτάσεις, την ήξεραν λίγοι και καλοί με κοινό χαρακτηριστικό το βάρος που τους δημιουργούσε το μαγιό. Τώρα που ο δρόμος άνοιξε και φαίνεται από ψηλά, οι Ιταλοί την αγάπησαν αλλά μαζί με αυτούς και τα παιδιά τους. Στα αριστερά της παραλίας κολυμπήστε και μπείτε στην αναπάντεχη σπηλιά που σχηματίζουν τα βράχια. Συνεχίστε και θα βγείτε (μέσα από τη σπηλιά) σε μια μικρότερη παραλία bonus.

Βρομόλιθος: Από τις καλές παραλίες του νησιού. Και από τις λίγες όπου μπορείς να νοικιάσεις ξύλινη ξαπλώστρα και ομπρέλα. Λόγω οχυρωματικών έργων που είχαν γίνει πριν από πολλά χρόνια η είσοδος στο νερό γίνεται ευκολότερη περπατώντας πάνω σε τσουβάλια με άμμο που έχουν βυθιστεί στη θάλασσα. Ποτά, σνακς και καφέδες έρχονται από το κοντινό Café del mar. Καλές είναι και οι ψαροταβέρνες που κάνουν παρέα στην παραλία χειμώνα-καλοκαίρι (ειδικά το Πηγάδι).