THE {HELVETICA} BOLD CAPITAL.

Το καλό με τις πόλεις που μεγάλωσαν αυτοκρατορικά είναι πως έχουν χορτάσει το μπαρόκ. Το τιμούν, βέβαια, αλλά το συνδυάζουν με μια απλότητα χωρίς να νιώθουν την παραμικρή ενοχή. Στη Βιέννη καταγράφεται μια αναπάντεχη συμβίωση της ιστορίας με το σήμερα και στους υπότιτλους χρησιμοποιούν, κατά κόρον, Helvetica. Από τη γενιά μας και ύστερα, όλοι έχουν μεγαλώσει με Helvetica (ή κάποια γραμματοσειρά από την οικογένειά της, τέλος πάντων). Πανταχού παρούσα σε τέτοιο βαθμό, που είναι σχεδόν αόρατη. Χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι τα παχιά στρογγυλεμένα γράμματα είναι εκεί. Η Helvetica, χρήσιμος εργάτης και προσωπικός ψυχαγωγός των γραμματοσειρών είναι το conditio sine qua non της τυπογραφίας. E ίναι διαθέσιμη αλλά όχι και ενοχλητική, όπως χιλιάδες άλλες γραμματοσειρές. Από το υπερφιλόδοξο project του Museum Quartier μέχρι τα μαγαζάκια της γειτονιάς, η Helvetica μοιάζει να είναι η εθνική γραμματοσειρά των Βιεννέζων. Απλή, κομψή και τόσο αυστηρή όσο ένα εσπρέσο στα γρήγορα με λίγη ζάχαρη στην άκρη του κουταλιού. Πίσω από τη φόρμα των γραμμάτων που σχηματίζουν λογότυπα και οριοθετούν διαθέσεις είναι πανεύκολο να διακρίνεις το νέο τρόπο σκέψης όχι μόνο των ιδιωτών που με άνεση τους αποδίδεις μια ελευθερία στην δράση, αλλά το κυριότερο, την κεκτημένη ταχύτητα με την οποία οι δημόσιοι οργανισμοί την υιοθετούν σε αφίσες, logo και έντυπα. Μια βόλτα στην πόλη μοιάζει με το ανακάτεμα μιας κατσαρόλας που μέσα της λιώνουν οι εικόνες ενός σύγχρονου πολιτισμού. Και στη Βιέννη του Μότσαρτ, σχεδόν συνωμοτικά, οι art directors, αποτίνουν φόρο τιμής σε έναν άλλο ξεχασμένο δημιουργό. Το Max Miedinger (1910-1980) της Helvetica bold. Της γραμματοσειράς που φοράει σαν άρωμα η πόλη λίγο πριν χορέψει το A little night music από τη Serenade in G έτσι όπως το έχει πειράξει ο Stefan Obermaier χαρίζοντας του λούπες και echo για να το φέρει στο 2006! Ώρα να μπείτε στην ωραία Βιέννη. Απολαύστε την.